โอ้ละหนอ อนิจจา น่าอนาถ   อนาคต ของชาติ ที่คาดหวัง

พ่อแม่ส่ง โรงเรียนเสริม เติมพลัง   เปรียบเจ้าดั่ง ผ้าขาว เฝ้าแต่งเติม

เด็กฉลาด ปราดเปรื่อง ชาติเรืองรุ่ง  ช่วยปรับปรุง เปลี่ยนแปลง เป็นแรงเสริม

เด็กซื่อบื้อ ดื้อด้าน พาลเหิมเกริม  ขอประเดิม ร่ายยาว ทำเนากลอน

มาโรงเรียน ก็สาย สบายบรื๋อ   เดินหน้าซื่อ เข้าออก ช่างหลอกหลอน

ไม่สร้างสรรค์ ปั่นป่วน ชวนมือบอน   ขีดเขียน ขอนแผ่น กระดาน ยันประตู

ฝาผนัง ยังโปร่ง โล่งไปนิด  เอาลิขวิด เปรอะป้าย ให้สวยหรู

เขียนด่าพ่อ  *แม่  และคุณครู  น่าหดหู่ ครูพร่ำบ่น จนท้อใจ

ถึงเวลา พักเที่ยง เรียงแถวหน้า  ใครมาช้า ต่อหลัง ยังพอไหว

ข้าวหนึ่งจาน น้ำหนึ่งแก้ว รีบเร็วไว  ไม่เลี้ยงใคร เพื่อนก็รู้ ว่า*จน

รู้สึกเซ็ง ต้องโดดเรียน แหมเรียนหนัก  โอ๊ยเบื่อนัก คำตักเตือน ฉันไม่สน

อ่านการ์ตูน ฟังเพลง เอ๊ะชอบกล  ภาพยนตร์ กลับชอบดู ว่าหนุกดี

เช้ามาสาย บ่ายนั่งหลับ เย็นกลับก่อน  สุดง่วงนอน แถมครู ก็จู้จี้

งานที่แล้ว ยังคาอยู่ เพื่อนรู้ดี  งานใหม่มี มาเพิ่ม เริ่มงวยงง

คิดถึงหน้า แฟนหนุ่ม รุ่มร้อนจิต   เพื่อนสนิท ติดสาว เฝ้าลุ่มหลง

งานของแฟน ทำได้ ไม่เคยงง  เกรดดิ่งลง เพราะขาดส่ง งานตัวเอง

เรื่องชาวบ้าน งานหลัก มักได้เม้าส์     คุยได้ยาว เป็นวัน มันสุดเจ๋ง

รู้ทุกเรื่อง ยกเว้น เรื่องตัวเอง  ทั้งอวดเก่ง ถือดี มีครบครัน

โต๊ะม้าหิน In School Full Students นั่งหน้าเป็น ทั้งกลุ่ม กลุ้มจังฉัน

หากเรียกใช้ หายเกลี้ยง หลบเลี่ยงพลัน  เรื่องกินนั้น นำหน้า มาก่อนใคร

ครูเขียนกลอน วอนให้จำ นำไปคิด  อ่านซักนิด ดูตัวเอง เร่งแก้ไข

คนทำดี ได้ดี มีถมไป     ไม่มีใคร เขาต้องการ เศษส่วนเกิน !